[Nog één keer met de Fogo Isle mee]

Toen Cor van Kuyvenhoven op duikforum melden dat hij op zoek was naar een buddy voor een dagje wrakduiken met de Fogo Isle aarzelde ik geen moment en liet hem weten dat ik graag met hem mee zou gaan. Toen Cor ook nog liet weten dat de Fogo op zeer korte termijn verkocht zou worden, en dat dit de op één na laatste trip zou worden was ik blij dat ik de kans had om nog één keer aan te monsteren op het mooiste duikschip van Nederland.

Vrijdag 15/06/2007

Nadat ik mijn vader had opgehaald konden we op weg naar IJmuiden. Vorig jaar had ik mijn vader als verjaardagscadeau aangeboden om alspassagier mee te gaan met een wrakduik trip. Aangezien mijn vader 12jaar van zijn leven als machinist op de grote handelsvaart heeft gewerkt vond hij het geweldig om weer eens de zee op te gaan. Deze dag was dan ook zo´n succes dat we besloten om het dit jaar nog eens over te doen.

Zoals gebruikelijk werden we ook dit keer de avond voor vertrek aanboord verwacht. Nadat we onze spullen aan boord hebben gebracht, en een hut toegewezen hebben gekregen ben ik mijn set alvast gaan bouwen, en heb ik mijn uitrusting getest. Cor en Jesca arriveerden enige tijd later. Normaal gesproken zijn Cor en Jesca elkaar´s buddy´s tijdens zo´n beetje al hun Noordzee duiken alleen zou Jesca dit keer niet mee gaan. Jesca was namelijk hoogzwanger, en met nog maar 2 weken te gaan kon ze niet het risico lopen om haar eerste weeën op zee te hebben. Cor daar in tegen zou het risico wel nemen, maar niet zonder een noodplan bij eventuele calamiteiten. Het plan was dat wanneer het nodig zou zijn Cor per zodiac naar de kust gebracht zou worden. Nadat ook Cor zijn set had opgebouwd namen we afscheid van Jesca en besloten we om te gaan slapen.

Zaterdag 16/06/2007

De volgende dag werden we al vroeg gewekt door de scheepsbel van de Fogo. Na een snelle kop koffie was het tijd voor de briefing en de indeling van de buddy paren. Het wrak waar we op zouden duiken was de M.S.Tyche, een jong wrak wat nog zo goed als intact rechtop staand op de bodem rust, en waarvan de brug en de machinekamer nog toegankelijk is. Het doel van de duiken die we zouden maken op het wrak was om Cor de mogelijkheid te geven om foto´s van het wrak te maken waarbij ik als model zou fungeren. Na het analyseren van onze gassen en het nogmaals testen van onze uitrusting namen we het duikplan door. Het duikplan zag er als volgt uit:

• G: foto duik, fun
• U: Cor-1, Arno-2
• E: camera, reel, SMB, safety spool, line cutter
• E: max 32m, ave ± 27m, max 45min
• D: 21-1, 18-1, 15-1, 12-1, 9-1, 6-5, 6-up
• G: rule of ½, turn pressure 155b, minimum gas 80b
• E: wrak, scherpe delen, opstijglijn, netten/lijnen, zicht, stroming, andere duikers

Na een longhose deployment en een flow check waren we klaar om van boord te springen, de bubbel check zouden we in het water doen. Eenmaal in het water was het fijn om te constateren dat het zicht goed was en dat de stroming er uit was. Eenmaal op het wrak aangekomen besloten we om eerst naar de boeg te gaan om daar de eerste foto´s te schieten. Het poseren onderwater is een kunst op zich. Ik had al de nodige ervaring opgedaan tijdens onze laatste trip naar vakantie dus dit ging me aardig af. Al snel bleek dat we voor de echt mooie platen we naar de brug en het achterschip moesten. Eenmaal daar aangekomen bleek hoe intact het schip nog steeds was. Het schip lag mooi met zijn kiel rechtop op de bodem en was nauwelijks verzand. Vooral de brug was in een goede staat en was dan ook gemakkelijk toegankelijk via de verschillende deuren en luiken. Vanuit de brug kon je zelfs de machinekamer bezoeken, en het lichtval door de vele openingen bewonderen. Het hoogte punt vond ik toch wel de prachtige achtersteven en het gangboord om de brug heen. Je kunt wel voorstellen dat we erg teleurgesteld waren toen het tijd was om terug te gaan naar de opstijglijn, vooral Cor had moeite om de duik niet meer door de zoeker van zijn camera te zien. (-: Na nog wat resterende minuten in de buurt van de opstijglijn doorgebracht te hebben begonnen we, na het verstrijken van de afgesproken bodemtijd, aan onze opstijging. Ondertussen was er van stroming nog steeds geen sprake, en dus konden we de opstijging in horizontale trim maken, zonder dat fysieke contact met de lijn nodig was. Ook de deco verliep zoals gepland, en dus konden we na een opstijging van 6 minuten vanaf de 6 meter stop veilig onze hoofden boven water steken.

Na het evalueren van de duik besloten we om bij de tweede duik direct naar de brug te gaan om daar wat meer foto´s te schieten van binnen in het wrak. De tijd die we moesten wachten tot aan de volgende kentering brachten door met het ombouwen van de set, analyseren van het gas, een vette uitsmijter, een beetje kletsen met mensen die geïnteresseerd waren in de configuratie van onze uitrusting en het DIR duiken, een siësta, en toen de scheepsbel weer ging begon het hele verhaal weer opnieuw………. briefing, duikplan, pré-dive checks etc!

Ook de tweede duik is zonder echte verrassingen gelopen zoals gepland en Cor heeft dan ook de volledige duur van de duik zijn kunsten kunnen vertonen. Ondanks dat we niet het beste zicht van de wereld hadden heeft Cor wederom bewezen dat hij absoluut specialist is met zijn camera. De resultaten van de foto shoot zijn te bekijken op de site van Cor: http://gallery.zweijtzer.nl/main.php.

Helaas komt er met deze laatste trip met de Fogo een eind aan een onvergetelijke tijd. Ik heb aanboord niet alleen het genoegen gehad om veel mede wrakduikers te ontmoeten, maar vooral ook heel veel geleerd. Naast de lol die ik heb beleefd, hebben de avonturen op de Noordzee ook de basis gelegd voor mijn interesse in het technische duiken. Ik weet nog wel dat ik mijn eerste dubbel set aanschafte speciaal voor de Noordzee, dit was een D8 compleet met trekreserve, flesvoetjes en manifold. Mijn eerste duik kan ik me ook nog wel herinneren., het zicht was slecht waardoor we de gids lijn kwijt raakte. Door alle commotie raakte ik mijn buddy ook nog kwijt, en om het verhaal compleet te maken de opstijglijn ook. En dus was mijn eerste vrij opstijging een feit en kon ik voor de eerste keer op zee een boei schieten, om vervolgens boven te komen en te constateren dat ik ook nog eens de drijflijn had gemist. (-: Hoe heet die vent ook al weer waarna die wet is genoemd, was dat niet Murphy! Een van de mensen die ik 2001 aanboord ontmoeten was Harmen Thys Nieuwenhuis, hij vertelde mij dat hij net terug was uit Florida en dat hij daar een grotduik cursus had gevolgd bij GUE, en dat hij volgens het DIR systeem dook. Ik weet nog goed hoe enthousiast hij vertelde over DIR en dat hij mij uiteindelijk een papiertje gaf met daarop het webadres van Frogkick.nl. Zoals zo de meeste mensen moest ik in het begin niets hebben van het hele DIR gebeuren, maar na mijn IANTD avontuur ben ik hier toch op terug gekomen! (-;

Sinds dat ik in 2000 mijn eerste Noordzee duik maakte aanboord van de Fogo heb ik in de jaren die daarop volgde met veel plezier mijn wrakduiken gemaakt. Ik wil bij deze dan ook de initiatiefnemers, alle vrijwilligers en al mijn buddy´s bedanken voor een onvergetelijke tijd aan boord van de Fogo Isle.

Groeten, Arno